In deze podcast aflevering vertel ik hoe dat er bij ons uitziet en wat ik doe om het gezellig te houden op vakantie

Alles loopt al een beetje anders. De weekindeling klopt niet meer, kinderen zijn eerder thuis of later, het rooster wordt omgegooid voor een sportdag of een uitje, en tussendoor gewoon doorwerken want het leven stopt niet.

En dan is er ook altijd nog dat ene project. Wat doen we voor de juf.

Er was een keer iemand in onze klassenapp die voorstelde om de juffen een cactus te geven. Een cactus. Mijn oma heeft mij vroeger bijgebracht dat een cactus een plant is die je niet zomaar geeft. Niet aan mensen die je lief zijn, in ieder geval. Ik weet niet of dat klopt. Maar ik zat toch even een paar keer raar naar mijn telefoon te kijken.

We geven de juf een cactus.

Oké.

Mijn kinderen zitten inmiddels op de middelbare school, dus ik zit er gelukkig niet meer middenin. Maar die klassenapp, mijn god, die gaat helemaal los aan het einde van het jaar. Ik hoor vriendinnen er weer over

Ik heb er een podcastaflevering over gemaakt. Tien minuten lang praten over wat ik vind van dit gedoe aan het einde van het schooljaar. Geen rust-in-jezelf-boodschap deze keer. Gewoon even lekker klagen en een oproep aan ons allemaal om te stoppen met dingen doen waar eigenlijk niemand op zit te wachten.

Heb je tien minuten, luister dan even mee. Ik vond het zelf in ieder geval heerlijk om even los te gaan.

Liefs, Anna

Met een concreet voorbeeld uit mijn eigen leven over creativiteit, massages, en waarom “niet kunnen” en “niet gewend zijn” twee heel verschillende dingen zijn.

Je nare herinneringen of trauma’s verdwijnen niet. Niet na twintig ayahuasca ceremonies. Niet als je je complete voorouderlijn hebt ontmoet. In deze aflevering zegt Anna hardop wat haar al een tijdje dwars zit: de healing-industrie verkoopt sprookjes. Het enige wat echt werkt, is een stuk minder glamoureus dan je misschien hoopt.

Wel eerlijk. Wel bruikbaar. Beloofd.

(ca. 10 minuten)

In deze aflevering vertel ik je over een heel gewoon moment dat niemand ziet —en waarom het voor mij voelde als een overwinning. Over een lijf dat reageert. Over die automatische reflex om te pleasen terwijl je van binnen denkt: ik wil dit eigenlijk helemaal niet.

En over wat er gebeurt als je dat voor één keer gewoon laat zijn.

Herken jij dat? Dan is deze aflevering voor jou.

Tandenpoetsen, haren kammen, crème op mijn gezicht smeren, de vaatwasser in en uitruimen, spullen pakken, achter de computer kruipen, autorijden. Zoveel dingen doe ik ongemerkt in een tempo dat helemaal niet vriendelijk is voor mezelf. Niet per se hard of zichtbaar dramatisch. Wel jachtig. Alsof het allemaal nog even snel tussendoor moet. Alsof zelfs zorgen voor mezelf een klusje is geworden dat ik ook nog moet afvinken.

Dat is niet nieuw.

Dat is mijn oude standje overleven.

Een stand die me ooit heel goed heeft geholpen. In een onveilige periode thuis, midden in de vechtscheiding van mijn ouders, was doorgaan, bezig zijn en afleiding zoeken een logische strategie. Niet voelen was veiliger. Doen was handiger. Doorgaan was makkelijker dan stilstaan.

Alleen zulke strategieën verdwijnen niet vanzelf weer als de situatie verandert.

Iets wat je jarenlang hebt gedaan, zet zich vast in je lijf. In je spiergeheugen. In hoe je beweegt, hoe je ademt, hoe je reageert. Dat leer je niet af met een paar keer bewust ademhalen of één mooie inzichtenavond. Dat vraagt oefening. Herhaling. Opmerken. Terughalen. Nog een keer opnieuw kiezen.

Zelf merk ik dat nu extra sterk, omdat mijn werk binnenkort verhuist naar een nieuwe ruimte. Iets waar ik heel veel zin in heb. Tegelijk is het ook precies zo’n moment waarop mijn systeem snel terugschiet in oud gedrag. Veel regelen. Veel doen. Veel tegelijk. Even snel nog dit. Even snel nog dat.

Juist daar wil ik het deze keer anders doen.

Ik wil niet dat die nieuwe ruimte gevuld wordt met mijn haast, mijn drukte en mijn overlevingsenergie.

Ik wil dat het een plek wordt waar rust voelbaar is. Een plek waar je zakt. Een plek waar aandacht in zit. Dat betekent dus ook dat ik die ruimte met aandacht wil inrichten.

Dus niet met zes tassen tegelijk de trap op. Wel één tas per keer. Niet snel snel iets afplakken waardoor alles scheef zit. Wel even kijken of het echt goed zit.Mijn werk gaat over aanwezig zijn. Over vertragen. Over voelen wat er echt speelt. Over mensen zien. Dat kan alleen als ik zelf ook echt aanwezig ben in wat ik doe.

Haast geeft bijna altijd meer gedoe. Dat laatste werd ik deze week trouwens weer haarfijn duidelijk gemaakt. Ik wilde nog “even snel” iets doen aan een kast die ik net had geschilderd. Gevolg: beschadiging in de verse laklaag. Vervelend, ja. Tegelijk was het ook gewoon weer een spiegel. Dit is wat er gebeurt als ik in die oude reflex schiet. Door door door. Aftikken. Klaar. Volgende. Dus ik laat het zo als reminder aan mezelf.

Misschien herken jij dit

Misschien zit jouw oude patroon niet in grote, heftige momenten, maar juist in de manier waarop je je jas aantrekt, je tanden poetst, achter je laptop zit of je stuur vastpakt in de auto. Misschien doe jij ook veel meer op spanning dan je eigenlijk doorhebt.

Wat mij helpt, is iets heel simpels. Even achterover zitten. Letterlijk.

Met je rug tegen een leuning. Armen ontspannen. Voeten op de grond. Eén moment waarin je niet alweer vooruit schiet naar wat hierna moet, maar jezelf eerst afvraagt: hoe wil ik me voelen terwijl ik dit doe?

Niet pas als alles af is. Niet straks. Nu tijdens dit moment. Tijdens dit ene klusje.

Tijdens deze ochtend. Tijdens het aankleden, koken, opruimen, werken of rijden.Die vraag verandert vaak al meer dan je denkt.

Niet omdat alles dan ineens perfect gaat. Wel omdat je weer even terugkomt bij jezelf. Je haalt jezelf als het ware terug uit de automatische piloot. Je herinnert je lijf eraan dat het niet hoeft te vluchten. Dat er nu niets opgelost hoeft te worden. Dat je hier gewoon mag zijn.

Dat is voor mij waar het echt over gaat. Opnieuw leren dat aanwezigheid zijn veiliger mag worden dan haast. Dat je lijf een ander tempo mag leren.Dat je niet alles op wilskracht hoeft te doen. Dat zachter niet hetzelfde is als slapper.Dat rust niet iets is wat je eerst moet verdienen.

Misschien is dat vandaag al genoeg om eens naar te kijken.Hoe poets jij eigenlijk je tanden?Hoe trek jij je kleren aan?Hoe zit jij achter je computer?Hoeveel van jouw dag doe jij op een tempo dat ooit handig was, maar je nu vooral van jezelf weghaalt?

Soms begint verandering niet met een groot besluit, maar met één klein moment waarin je het anders doet.

Perfect. Snel. Af. Hup en door

In deze aflevering gaat het over regeldrang, controle en de kunst van wachten.

Kiezen vanuit verlangen in plaats van paniek.

Met een simpele oefening waarmee je direct voelt: ben ik aan het fixen omdat het moet, of omdat het klopt.

Over zelf doen, overprikkeld raken, hulp vragen en waarom dat soms veel lastiger is dan het klinkt.

Lange beschrijving
Veel vrouwen kennen dit. Je regelt van alles. Je houdt alle ballen in de lucht. Je doet wat er moet gebeuren. Tot je ineens voelt: ik ben er zó klaar mee.

In deze aflevering vertel ik over zo’n moment bij mij thuis.

Over hoe ik eigenlijk maar twee standen kende.

Alles zelf doen of compleet overprikkeld raken.

Over waarom hulp vragen niet alleen praktisch lastig is, maar ook iets raakt in controle, veiligheid en oud gedrag.

Voor vrouwen die sterk zijn geworden in doorgaan, regelen en volhouden, en nu voelen: zo wil ik het niet langer.

In deze aflevering kijk ik met je naar de rollen waar je in bent gegroeid

en waarom die nu meer energie kosten dan ze opleveren.

Eerlijk, herkenbaar en zonder zweverig gedoe.

Je bent zelfstandig, sterk en oplossingsgericht en een echt doorzetter.

Van binnen betaal je er een prijs voor.

lees verder op mijn site als je meer informatie wil over wat ik doe www.annacoach.nl